Leerlingen kunnen kennis maken met de sport waterpolo via schoolsport. De kinderen leren zo een nog (on)bekende sport. Er worden 6 lessen gehouden waarin de kinderen de basisbeginselen leren van het waterpoloën. Aan de kant staan enthousiaste vrijwilligers die de lessen verzorgen onder leiding van de hoofdleiding. In de 6 lessen word onder andere geleerd om een bal te gooien en te vangen met één hand, de ‘waterpolo-borstcrawl’, lopen in het water, fietsen in het water. Een 1-0, en 2-1, schieten en nog veel meer. Ook worden de regels van waterpolo geleerd. Bijvoorbeeld dat je een bal niet met 2 handen mag vasthouden. Een bal niet onder water mag. Dat je een speler alleen mag aanvallen als deze de bal heeft.
Bij de schoolsport in 2006 zijn ook foto's gemaakt. Deze kun je hier zien: fotoserie 1 en fotoserie 2.
Waterpolo is helaas niet zo bekend onder de meeste mensen. Op het waarom kan niemand echt antwoord geven. Een reden kan zijn de zeer geringe belangstelling van de media, en mocht er eens wat te zien zijn op de televisie dan is dit meestal zeer summier en slecht in beeld gebracht. Waterpolo is in de eerste plaats een balsport die in teamverband gedaan wordt. Dat teamverband luistert bij waterpolo zeer nauw, één iemand in het team die niet goed meedoet levert meestal in een wedstrijd verlies op. Daarom is het niet zo verwonderlijk dat teamgeest zowel in de wedstrijden als op de trainingen zeer hecht is.
Nee! Waterpolo is een contactsport zoals de meeste balsporten, maar in de wedstrijden mag er erg weinig. Zware overtredingen worden meteen afgestraft met een persoonlijke fout; dit houd in – naar de hoek voor 20 seconden. Een man minder levert al gauw een doelpunt tegen op, dus je benadeelt het team. Na drie persoonlijke fouten (ook wel 3 P-tjes genoemd) en de desbetreffende speler mag niet meer terug in het veld. De regels zijn zeer strikt. Praten tegen de scheidsrechter levert meteen een P-tje op, net als over iemand heen zwemmen, vloeken, mekkeren (ook tegen elkaar), en zelfs een schijnbeweging tot het begaan van een overtreding wordt al bestraft.
Blessures in het waterpolo zijn zeer gering. Meestal beperkt het zich tot een vorm van een lichte overbelasting, zoals een overstrekking na het heel hard gooien van een bal. Overbelasting van gewrichten is er bijna niet omdat het water alleen de spieren belast (weerstand). Natuurlijk gebeurt er wel eens wat tijdens de wedstrijd. Iemand zwemt weg van een tegenstander en raakt hem/haar met zijn voet. Meestal word dit afgeremd door het water. Gebeurt en dan helemaal niets in het waterpolo? Ja natuurlijk! Maar zet je dit af tegen bijvoorbeeld voetbal, dan kan je stellen dat waterpolo niet ruw is.
Ja iedereen kan waterpolo doen. Waterpolo is er voor jongens en meisjes vanaf 7 jaar. Dit klinkt erg jong maar de laatste paar jaren bestaat er bij de waterpolo een afdeling mini-waterpolo. Arethusa stelt wel voor dat de kinderen minimaal zwemdiploma A gehaald hebben en dat de kinderen redelijk goed kunnen zwemmen en goed vertrouwt zijn in het water. Dit omdat het zwembad diepe stukken heeft waar je niet kan staan.
De jongens en meisjes spelen tot en met 14 jaar in gemengde teams. Daarna komt er een scheiding in jongens en meisjesteams. De ervaring leert dat in deze gemengde teams de meisjes zeker niet onder doen voor de jongens. In onze heren en dames teams bewijzen diverse leden dat er ook op oudere leeftijd nog op hoog niveau waterpolo gespeeld kan worden.